PERIORASIS

    Depuis les origines la photographie a à voir avec “le Musée imaginaire” – cher à André Malraux. Il s’est agi dans les deux dimensions de l’image photographique de transcrire et de communiquer des volumes sculpturaux qui nourrissent l’origine de notre culture. Le complément de cet emploi de la photographie comme lucarne sur notre civilisation fut l’intérêt pour la Méditerranée, le monde grec et moyen-oriental. Les albums publiés de 1851 à 1855 par Blanquart-Evrard, le premier éditeur au monde de livres photographiques, témoignent avec force de ces deux composantes.

    C’est donc à une vieille histoire des relations de la photographie et du visible que nous convie Dimitris Yeros. Vivant à Lesbos, son regard n’a rien à voir avec celui d’un touriste. Il est sans emphase, et ne porte aucun intérêt à l’exotisme et aux curiosités que les guides recommandent de ne pas manquer. Qu’il s’agisse de son île ou de l’Egypte, il reste celui d’un méditerranéen. Sans une once d’orientalisme. Cette vision qui a nourri les rêveries, les fantasmes des aspirants occidentaux au voyage réel ou imaginaire vers la Méditerranée orientale.

    Periorasis est une aventure poétique qui met en correspondance, en résonance différentes empreintes du visible. Qu’il se situe en Grèce, en Egypte, en Amérique, l’auteur tisse des ponts entre les formes architecturales, les paysages et les hommes. Son approche, “de style documentaire”, montre à l’évidence que la photographie est une construction interprétative. Lorsqu’elle est maîtrisée, elle présente plus que du visible, elle suscite l’effet qu’il produit. L’artiste photographe n’est pas un miroir passif, c’est un voyant, un interprète doté d’une cosmogonie.

    Dimitris Yeros est proche des hommes. Sa conception est très ouverte. La vision. Dans un monde, où les intégrismes, les nationalismes, les intolérances ravagent des pays et même les démocraties les plus anciennes, il est bon de rappeler que la vie est faite d’échanges et que la richesse des civilisations de la Méditerranée est précisément le fruit de ces échanges.

    La qualité de la lumière est une autre caractéristique de Periorasis. Que ce soit en Grèce ou en Egypte, elle cisèle la pierre, les bas reliefs. Dimitris Yeros s’empare avec jubilation de cet élément pour en faire la matière première de son écriture. Profondeur de champs maximum, précision du trait, qualité de la couleur du tirage noir et blanc participent à son style. Cela n’a rien de formaliste. C’est seulement la mise en oeuvre d’une distance au visible, d’une philosophie, classique dans le meilleur sens du terme.

    La mer baigne ces images. Peut-être Odyssée et circumnavigation sur ce qui représentait le centre du monde pour l’antiquité? Il s’agit plus certainement d’un espace de départ, d’arrachement, d’épreuves des marins loin de leurs îles, d’attente pour ceux qui restent. Nous ne sommes pas loin du “Quart”, de l’écrivain Nikos Kavadias. Periorasis nous parle d’exil. L’autre rive pour l’Europe est maintenant l’Amérique.

    Pierre Devin
    Février 1999


    Δημήτρης Γέρος - ΠΕΡΙΟΡΑΣΙΣ

    Από τη γένεσή της η φωτογραφία έχει να κάνει με το «φανταστικό Μουσείο» – το τόσο προσφιλές στον Αντρέ Μαλρό. Κινείται ανάμεσα στις δύο διαστάσεις της φωτογραφικής εικόνας, της καταγραφής και της διάδοσης των γλυπτών όγκων που τροφοδοτούν τις απαρχές του πολιτισμού μας. Συμπλήρωμα αυτής της λειτουργίας της φωτογραφίας, σαν παράθυρο στον πολιτισμό μας, υπήρξε το ενδιαφέρον για τη Μεσόγειο, τον Ελληνικό κόσμο και τη Μέση Ανατολή. Τα λευκώματα που κυκλοφόρησε στην περίοδο 1851-1855 ο Μπλανκάρ-Εβράρ, ο πρώτος στον κόσμο εκδότης φωτογραφικών βιβλίων, μαρτυρούν έντονα αυτές τις δύο συνιστώσες.

    Άρα πρόκειται για μια παλιά ιστορία των σχέσεων της φωτογραφίας και του ορατού στην οποία μας προσκαλεί ο Δημήτρης Γέρος. Καθώς ζει στη Λέσβο, η ματιά του δεν έχει καμιά σχέση με τη ματιά του τουρίστα. Είναι χωρίς έμφαση και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τον εξωτισμό και τα αξιοπερίεργα που προτείνουν οι ξεναγοί να μη χάσουμε. Είτε πρόκειται για το νησί του είτε για την Αίγυπτο, παραμένει η ματιά ενός Μεσογειακού. Χωρίς καμιά δόση ανατολισμού. Αυτό το όραμα που έχει τροφοδοτήσει ονειροπολήσεις, φαντασιώσεις μνηστήρων της Δύσης στο πραγματικό ή φανταστικό ταξίδι προς την ανατολική Μεσόγειο.

    Η Περιόρασις είναι μια ποιητική περιπέτεια που θέτει σε αντιστοίχηση, σε αντήχηση, διαφορετικές αποτυπώσεις του ορατού. Είτε βρίσκεται στην Ελλάδα είτε στην Αίγυπτο ή την Αμερική, ο δημιουργός χτίζει γέφυρες ανάμεσα σε φόρμες αρχιτεκτονικές, τοπία και ανθρώπους. Η προσέγγισή του, «με ύφος ντοκουμενταρίστικο», αποδεικνύει ότι η φωτογραφία είναι ένα ερμηνευτικό κατασκεύασμα. Από τη στιγμή που τίθεται υπό έλεγχο, παρουσιάζει κάτι περισσότερο από το ορατό, υποστηρίζει το αποτέλεσμα που παράγει. Ο καλλιτέχνης φωτογράφος δεν είναι παθητικός καθρέφτης – είναι ένας οραματιστής, ένας προικισμένος διερμηνευτής μιας κοσμογονίας.

    Ο Δημήτρης Γέρος βρίσκεται κοντά στους ανθρώπους. Η «σύλληψή» του είναι πολύ ανοιχτή. Η όραση. Μέσα σ’ έναν κόσμο όπου οι φονταμενταλισμοί, οι εθνικισμοί, οι μισαλλοδοξίες ταλανίζουν χώρες, ακόμα και τις πιο παλιές δημοκρατίες, είναι καλό να υπενθυμίζεις ότι η ζωή φτιάχνεται από ανταλλαγές και ο πλούτος των πολιτισμών της Μεσογείου είναι ακριβώς καρπός αυτών των ανταλλαγών.

    Η ποιότητα του φωτός είναι άλλο ένα γνώρισμα της Περιοράσεως. Είτε στην Ελλάδα είτε στην Αίγυπτο, λαξεύει πέτρες και ανάγλυφα. Ο Δημήτρης Γέρος αξιοποιεί με ενοθουσιασμό αυτό το στοιχείο σαν πρώτη ύλη της γραφής του. Μέγιστο βάθος πεδίου, ακρίβεια γραμμής, και ποιότητα ασπρόμαυρης εκτύπωσης συμμετέχουν στο ύφος του. Δεν έχει τίποτα το φορμαλιστικό. Πρόκειται για την εφαρμογή μιας απόστασης από το ορατό, μιας φιλοσοφίας κλασικής με την καλύτερη έννοια του όρου.

    Η θάλασσα λούζει αυτές τις εικόνες. Ίσως η Οδύσσεια και ο περίπλους σ’ αυτό που αντιπροσώπευε το κέντρο του κόσμου για την αρχαιότητα; Πρόκειται βεβαιότατα για ένα χώρο αναχώρησης, χωρισμού, δοκιμασιών για ναυτικούς μακριά από τα νησιά τους, αναμονής γι’ αυτούς που μένουν πίσω. Δεν βρισκόμαστε μακριά από τη «Βάρδια» του Νίκου Καββαδία. Η Περιόρασις μάς μιλάει για την ξενιτιά. Η απέναντι όχθη για την Ευρώπη είναι τώρα η Αμερική.


    Since its origins photography has to do with the 'Imaginary Museum' – so dear to André Malraux. It moves between the two dimensions of the photographic image, the recording and the communication of sculptured volumes that nourish the origin of our civilisation. A complement of this use of photography, like a window on our civilisation, was the interest in the Mediterranean, the Greek world and the Middle East. The albums published between 1851 and 1855 by Blanquart-Evrard, the first ever publisher of photographic books, are convincing witnesses of these two components.

    It is therefore to an old history of relations between photography and the visible that Dimitris Yeros invites us. As he spends part of his life on Lesbos, his look at things is totally different from that of a tourist. It is without emphasis and takes no interest in the exotic or in the curiosities that guides recommend we should not miss. Whether on his island or in Egypt, his look is that of a Mediterranean. Without an ounce of orientalism – the vision which has nourished the reveries and fantasies of Western aspirants on the real or imaginary journey to the eastern Mediterranean.

    Periorasis is a poetic adventure that brings together different imprints of the visible. Whether he is in Greece, Egypt or America, the photographer builds bridges between architectural forms, landscapes and people. His approach, of a documentary style, attests that photography is an interpretative construction. Once mastered, it presents more than what is visible and supports the effect it produces. The artist-photographer is not a passive mirror; he is a visionary, an interpreter endowed with a cosmogony.

    Dimitris Yeros is close to people. His conception is open. The vision. In a world where fundamentalism, nationalism and intolerance are tearing countries apart –even the oldest among democracies– it is good to remind that life is made up of exchanges and that the richness of the Mediterranean civilisations is precisely the product of such exchanges.

    The quality of the light is another characteristic of Periorasis. In Greece or in Egypt, it chisels the stone, the bas-reliefs. Dimitris Yeros makes the best of this element as the raw material of his technique. Maximum depth of view, precision of lines, quality of blacks and whites, all participate in his style. It has nothing formalistic. It is but the application of distance from the visible, of a philosophy that is classic in the best sense of the term.

    The sea bathes these images. Perhaps an Odyssey and a circumnavigation of what was the ancients’ centre of the world? It is most certainly an area of departure, of separation, of the ordeals of sailors far from their islands, of waiting by those who stay behind. We are not far from Nikos Kavadias’ ‘The Watch’. Periorasis talks of exile. For Europe the opposite bank is now America.

    Dimitris Yeros is an artist who is well up in two medial fields, Photography as well as Painting. A study of his painting shows clearly his origins in Surrealism and its poetical alienating strategies; in photography, especially in his last series, he demonstrates in an almost empty, only elementarily furnished scene, that he is a disciple of Lautréamont, who pursued the union of contrary objects, namely of a sewing-machine and an umbrella, on the dissecting table. The union of man and animal has a long tradition in Surrealism. The confrontation of the animal, that fascinated the surrealists with its brutish sensuality and identity of instinct, is easy to trail in Painting from S. Dali, F.Labisse , P. Roy, down to the Austrian M. Lassnig. I don't know anyone in the field of Photography, who unites both life forms in such an innovative and fascinating way in a surrealistic picture-book world.

    In the first place there is by Yeros the confrontation of the static nude with the animal and, consequently, the reflection of the categories naked/dressed, natural/artificial as well as of the terms: rationality and instinct, beauty and sensuality. The second group deals with pictures that might be understood almost as a paraphrase of Alfred Hitchcock's Birds. What composes this attraction for butterflies and snails, that emanates from the surprised, naked, even subdued victims? The animals face man in a diverse form and function. At one time almost emblematically as if in a children's book (animal/man), then again in a poetical/narrative manner in a sense of standardization of man, where the animal is humanized or a certain animal determines a certain type of man. But moreover there is this type of picture that stresses the weird and menacing animal side with the black humour of Surrealism.

    Wherever, of course, a contact of animal and man takes place - the ethereal touch of the butterfly or the slime trace of the snail - the erotic and sensual moment plays metaphorically a part too.

    Yeros operates with associations and analogies. In his new photographs the artist dwells in a field that underlines his inclination to fabulous poetry.

    Peter Weiermair
    Director of the Museum of Modern Art, Bologna
    Director of the Rupertinum Museum of modern and contemporary Art, Salzburg.


    Von Mensch und Tier
    Ζu den neuen Arbeiten von Dimitris Yeros

    Dimitris Yeros ist ein bildender Künstler in zwei medialen Bereichen zu Hause, der Photographie wie der Malerei. Studiert man seine Malerei, wird die Herkunft aus dem Surrealismus und dessen poetischen Verfremdungsstrategien deutlich sichtbar, - in der Photographie, vor allem in seiner letzten Serie, in der er auf leerer, nur mit elementarem Mobiliar besetzten Bildbühne, demonstriert, daß er ein Schüler Lautréamonts ist, der die Verbindung konträrer Gegenstände, nämlich einer Nähmaschine und eines Regenschirms auf dem Seziertisch forderte. Die Verbindung von Mensch und Tier hat im Surrealismus eine lange Tradition. Es ließe sich leicht in der Malerei von S.Dali, F.Labisse, P.Roy bis herauf zur Österreicherin M.Lassnig die Konfrontation des Tiers, dessen animalische Sinnlichkeit und dessen Identität des Instinkts die Surrealisten faszinierte, verfolgen. Ich kenne niemanden im Bereich der Photographie, der auf derart innovative und faszinierende Weise die beiden Lebens-bereiche in einer surrealen Bilderbuchwelt zusammenspannt.

    Zum einen gibt es bei Yeros die Konfrontation des in sich ruhenden Akts mit dem Tier und damit verbunden die Reflexion der Kategorien nackt/bekleidet, natürlich/künstlich sowie der Begriffe Rationalität und Instinkt, Schönheit und Sinnlichkeit. Bei der zweiten Gruppe dreht es sich um Bilder, die man fast als eine Paraphrase von Alfred Hitchcocks Vögeln begreifen kann. Worin besteht die Anziehung für Schmetterlinge oder Schnecken, die von den erstaunten, nackten, ja überwältigten Opfern ausgeht? Die Tiere treten dem Menschen in unterschiedlicher Form und Funktion gegenüber. Einmal fast emblematisch wie in einem Kinderbuch (das Tier/der Mensch), dann wieder poetisch/narrativ im Sinne einer Typisierung von Menschen, wo das Tier vermenschlicht oder einem bestimmten Typus Mensch ein bestimmtes Tier zugeordnet wird. Aber es besteht noch darüber hinaus jener Bildtypus, der mit dem schwarzen Humor des Surrealismus die unheimliche und bedrohliche Seite des Tiers betont.

    Natürlich spielt auch dort, wo eine Berührung von Tier und Mensch stattfindet, die ätherische Kontaktnahme des Schmetterlings oder die Schleimspur der Schnecke etwa ein erotisches und sinnliches Moment auf einer metaphorischen Ebene, eine Rolle.

    Yeros operiert mit Assoziationen und Analogien. In seinen neuen Photographien beschreitet der Künstler ein Feld, welches seine Neigung zu einer märchenhaften Poesie unterstreicht.

    Peter Weiermair
    Direktor des Rupertinums
    Museum für moderne und zeitgenössische Kunst, Salzburg

    The depictions in Dimitris Yeros’s watercolors and paintings move me so because they remind me of a pithy reflection of Paul Valery: “Our most important thoughts are those that contradict our emotions.” This insight suggests that each one of us as a human being making our way on this earth in our present incarnation is decentered even to our selves. That we are a scurrying bundle of inconsistencies that speaks, acts, feels and thinks instantaneous conflict and mixed feeling. What is more is that this conflation of inner contrarieties is an essential aspect of the human condition. This psychic schema is unplanned, unrehearsed and it goes unnoticed and unreflected upon until often much later, often under painful circumstances and occasionally after harmful consequences have resulted. Of course the opposite can also be true: that happiness and serenity can settle in after years of struggling with bouts of inevitable inner turmoil and inconsistencies. Whatever the case, a quality of inevitability pervades our lives. What could we do? we ask of ourselves, rhetorically, after years have passed and we look back at our lives: .it was just the way it was.we didn’t even think about it at the time.it was meant to happen.happenstance. Such reflections offer us an entry point into our appreciation of just how nuanced and how layered the work of Dimitris Yeros actually is without appearing to be so at first glance. Psychodynamic insinuations emerging through Yeros’s charmfully evocative and seemingly effortless formal descriptive grace gives rise to the twin sensations of expansive wonderment and otherness. These sensations anchor and buoy the artist’s vision and draw us to it, as irresistible, yet inexplicable dream.

    Yeros depicts what I would call psychic allegories. Each element might be seen to personify some ongoing dynamic within the self. Often this dynamic is ambiguous or irresolvable, at other times the dynamic is more rather than less guessable. Yeros’s scenes are identifiable and intelligible through the attainment of a certain pictorial and compositional mastery: his images are gracefully and succinctly rendered with fluidity, compression and clarity. Stylistically Yeros tends toward making work using simple, reduced outlines. This sense of basic existence or existence on an elemental or primary level is foundational to Yeros’s vision. Yet there is sumptuousness to his fastidious exactitude in the treatment of surfaces, and shading—elements that somehow always appear unpredictably strange. In so doing the artist creates a universal sense of place and timeless space that has a rigorously implacable theatre-set quality reminiscent of the best work of de Chirico, Magritte and Saul Steinberg. Delicacy and strangeness are two essential ingredients at work in Yeros’s watercolors and a wondrous anxiety permeates the work. While the artist’s carefully calibrated style seems effortlessly graceful and lithe in its graphic clarity and articulated boldness it appears as if there is a secret that pervades overall—a sense that something is hiding in plain view. This something could be a quality or a condition that is implied but not made explicit. An example of such a mental paradox that Yeros sets up as part of the hidden narrative is the way his male character ( perhaps a stand-in for the artist) is seen consistently in profile running from the right as a means towards exiting through what in the world of the theater is called “exiting stage left”. This code, in stage direction parlance, indicates that the actor on stage, narratologically speaking, is to make an orderly and uneventful departure so as not to detract or distract, to disappear quietly making way for more interesting events. In other words Yeros’s works on paper make their claim on the viewer by trafficking in deferral. The main character, the hero in the watercolor “Fleeing with an excuse” (2011), for example, would, in normal circumstances, have every right to be and to act concerned, even terrified at the situation in which he finds himself. Yet the artist depicts the hero in a manner that is fascinatingly ambivalent, as ambiguous as the events themselves: the hero is part of the scene, he is reacting to his predicament, yet he appears to be simultaneously removed from his situation. Faced by an impending disaster signaled by a churning active volcano we see him resolutely side-stepping fear as he exits the walls of his fortress-like room. In all of his paintings and watercolors Eros paints states of mind, bearing down on states of perception.

    These states of mind are allegoricized and personalized, of course; yet the way the artist structures and composes his scenarios is fascinating. Yeros’s characters are exiting stage left I have mentioned earlier (again: this is the code for “nothing to be alarmed about, everything is as it should be”—a provocative misdirection on the part of the artist and a clear use of situational irony). What is more, the character is depicted as exiting in a coolly unconcerned manner. Irony and cool, it may be proposed, are incompatible means toward the same end. Each enables us to speak our minds while maintaining a small margin for disclaimer. When we use irony we suppress the sense of what we mean. When we resort to cool we suppress the urgency we attach to that meaning. In the normal world you can’t operate through both systems at once. Dimitris Yeros creates a pictorial situation and elaborates a state of mind that is in essence self-contradictory by having his character and the situation in which he finds himself evoke cool and irony. In so doing Yeros captures an inconclusive dream-like essence in his work; something is left in abeyance, in a state of suspension. What becomes palpable through such irresolution is poetic paradox. Through it, Dimitris Yeros engages the viewer’s imagination while uncovering his private world’s emotional and psychic terrain. Dimitris Yeros favors images that engage all of our senses. Such imagery, mediated by happenstance and reverie, is a poetic as well as a reconciling force. Through it the artist comes to terms with the world by using an imaginative project that expands into personal and universal dimensions. Within his vision the artist finds surprising poetic relationships between the subject and the content. In doing so the practice of art for Yeros is a means and an end for self-renewal through self-revelation. For the viewer the art of Dimitris Yeros could best be viewed as cultural gifts with long-lasting effects. Such art enriches this world by offering it a different, yet unique, vision of enchantment and contemplation.

    Dominique Nahas is an independent critic and curator based in Manhattan.

    Shades Of Love - Dimitris Yeros

    Book "Shades Of Love" Out now in Greece (January 2011 for the rest of the world). Click on the image to see some excrepts from the book. Price: €60 + postage

    The book Shades of Love was in 2011 on the shortlist for the ten top books honored by the American Library Association.

    Zoom Magazine - Dimitris Yeros

    Click here to see samples from the portfolio on Dimitris Yeros as they appeared in the 2011 July issue of ZOOM magazine.

    Eyemazing Magazine fp

    Click here to see samples from the portfolio on Dimitris Yeros as they appeared in the 2012 March issue of EYEMAZING magazine.

    Dimitris Yeros Photographing Gabriel Garcia Marquez

    Dimitris Yeros Photographing Gabriel Garcia Marquez

    Published by Kerber Photo Art